Rzeki i torfowiska da się przywracać naturze — i to nie na pojedynczych odcinkach, ale na dużą skalę. Europejski projekt MERLIN sprawdził to w praktyce w 18 miejscach, od niemieckiej rzeki Emscher po osuszone torfowiska w Finlandii. Najciekawszy wniosek nie dotyczy jednak koparek ani rysunków technicznych, tylko ludzi: o sukcesie częściej decyduje to, jak dogadują się urzędy, firmy, organizacje i naukowcy różnych specjalności — a na końcu możesz sprawdzić, jak odnalazłbyś się w takiej ekipie.
Upał, który nie odpuszcza nawet wieczorem, i powietrze, którym trudno oddychać – to codzienność coraz większej liczby europejskich miast. Zamiast zgadywać, co pomoże, zespół projektu UrbanAIR buduje cyfrowe kopie miast, na których można przetestować zieleń, nowe plany zagospodarowania czy inwestycje, zanim ktokolwiek wbije łopatę. Wyjaśniamy, jak to działa i dlaczego sama technologia nie wystarczy – a na końcu możesz sprawdzić, czy poradziłbyś sobie z ochłodzeniem własnego miasta.
Torfowiska i laguny przybrzeżne zajmują niewielki skrawek Europy, a mimo to magazynują dwutlenek węgla, łagodzą powodzie, oczyszczają wodę i dają schronienie wielu gatunkom. Od dziesięcioleci są jednak osuszane i zanieczyszczane. Nowe sprawozdanie projektu BioAgora podpowiada, jak je oceniać, monitorować i odtwarzać, i przekonuje, że samo liczenie gatunków to za mało, bo liczy się to, jak mokradło działa — a na końcu możesz sprawdzić, czy patrzysz na przyrodę jak uważny badacz terenowy.
Zgubiona sieć rybacka nie znika na dnie morza. Według szacunków ekspertów porzucone, zagubione i wyrzucone narzędzia połowowe to około 10 proc. wszystkich odpadów morskich. Europejski projekt NETTAG+, koordynowany przez badaczy z Uniwersytetu w Porto, sięga po kilka rozwiązań naraz: warsztaty dla rybaków, akustyczne znaczniki na sprzęt, sonar połączony ze sztuczną inteligencją i podwodne roboty — a na końcu można sprawdzić, ile z morskiej odpowiedzialności jest w twoich własnych nawykach.
Na świecie hoduje się coraz więcej ryb i skorupiaków, a Unia Europejska zostaje w tyle i musi je sprowadzać z zewnątrz. Broszura CORDIS Synergy Info Pack pokazuje 26 projektów finansowanych z programów „Horyzont Europa”, EMFAF i LIFE, które mają to zmienić bez szkody dla klimatu: od zdrowszych ryb i pasz z grzybów oraz owadów, przez wodorosty na otwartym morzu, po akwakulturę bez odpadów — a na końcu możesz sprawdzić, jak bardzo „morski” jest twój talerz.
Samochód elektryczny ma przed sobą długą drogę, ale jego akumulator w pewnym momencie przestaje dawać radę. Co wtedy? Zamiast trafić na złom, bateria może stać się źródłem litu, kobaltu, niklu i manganu, a nawet dostać drugie życie jako magazyn energii. Europejski projekt BATRAW pokazał, jak połączyć roboty, sztuczną inteligencję, chemię i blockchain w jeden proces odzysku — a na końcu możesz sprawdzić, ile w tobie inżyniera obiegu zamkniętego.
Po każdym warzeniu piwa zostaje w kadzi mokra masa zużytego słodu — największy odpad browaru, który zwykle trafia na paszę albo na wysypisko. W projekcie BioSupPack, finansowanym z programu Horyzont 2020 i koordynowanym przez hiszpańskie centrum AIMPLAS, potraktowano go inaczej: jako surowiec na tworzywo, z którego da się zrobić butelkę, tackę i barowy ekspozytor. To historia o tym, ile pracy inżynierskiej stoi za przedrostkiem „bio” na etykiecie — a na końcu możesz sprawdzić, jak daleko sięga Twoje myślenie o odpadach.
Wielka chemia stoi dziś na paliwach kopalnych i wysokiej temperaturze: żeby cokolwiek zareagowało, trzeba to najpierw porządnie ogrzać. Zespół europejskiego projektu SCOPE poszedł inną drogą i zamiast pieca użył prądu oraz zimnej plazmy, w której rozpędzone są same elektrony, a gaz wokół nich zostaje chłodny. Ślad węglowy takich procesów bywa mniejszy nawet o ponad 90%, a zastosowania sięgają od nawozów po czekoladę – a wszystko to stoi na jednym nawyku: zmieniasz jeden parametr i sprawdzasz, co się stało.
poleca:
